Imieniny: Pawła Arnolda Izydora Dąbrówki Dobrawy Ity Aleksandra

Św. Paweł z Teb, pustelnik

łac. paulus mały. drobny

Św. Paweł z Teb, pustelnik (228-341) urodził się w starożytnej stolicy faraonów. Za jego czasów Teby były już tylko małą wioską. Gdy za cesarza Dioklecjana rozpoczęło się prześladowanie, aby uniknąć tortur i śmierci, uszedł na pustynię. Miał wtedy 20 lat. Mimo zakończonego wkrótce prześladowania pozostał na niej aż do śmierci. Był człowiekiem modlitwy i wielkiego wyrzeczenia. Jako pustelnik, mieszkając w jaskini, spędził samotnie 90 lat. Zmarł mając 113 lat. Zakon paulinów czci go jako swego patrona. Także piekarze i tkający dywany.

W IKONOGRAFII św. Paweł Pustelnik przedstawiany jest w tkanej sukni z liści palmowych. Jego atrybuty: kruk, kruk z chlebem w dziobie, lew kopiący grób, przełamany chleb.

Św. Arnold Janssen, prezbiter

germ. arn (orzeł) i waltan (panować). Oznacza mężczyznę, który panuje nad wszystkim jak orzeł.

Św. Arnold Janssen, prezbiter urodził się 5 listopada 1837 r. w Goch w Niemczech. Wychowywał się w katolickiej rodzinie wraz z pięcioma braćmi i dwoma siostrami. Jego ojciec często wskazywał na potrzebę głoszenia Ewangelii na całym świecie. Jako młodzieniec, Arnold interesował się naukami przyrodniczymi. Po odbyciu studiów, zdobył uprawnienia nauczyciela w tej dziedzinie. Rozpoczął wówczas studia teologiczne i w 1861 r. przyjął święcenia kapłańskie jako kapłan diecezjalny. Został skierowany do uczenia w szkole w Bocholt.

Po 12 latach postanowił bardziej włączyć się w życie Kościoła Powszechnego. Zaczął wydawać biuletyn, w którym wskazywał, co Niemcy mogą uczynić dla sprawy rozwoju misji. Biuletyn ten stał się szybko popularnym miesięcznikiem katolickim. Arnold wiedział, że w tym czasie nie było w Niemczech żadnego zakonu, który przygotowywał i wysyłał misjonarzy. Zapragnął zmienić tę sytuację. O swoich planach rozmawiał z biskupem Roermondu, Paredisem. Biskup po spotkaniu miał powiedzieć: „Ten człowiek chce zbudować dom dla misjonarzy, a nie ma ani grosza. Jest głupcem – albo świętym”.

8 września 1875 r., z trójką kandydatów, bardzo niewielką sumą pieniędzy i zrujnowanym zajazdem, który udało mu się kupić w Steyl w Holandii, Arnold założył pierwsze seminarium. Datę tę przyjmuje się też za początek Zgromadzenia Słowa Bożego (werbistów). Początki były trudne – pierwsi kandydaci rozmyślali się i odchodzili. z czasem jednak zaczęło się zgłaszać coraz więcej nowych osób. Wkrótce Arnold wysłał dwóch pierwszych braci na misje do Chin – byli to św. Józef Freinademetz i Jan Anzer. Arnold był także współzałożycielem Sióstr Służebnic Ducha Świętego (8 grudnia 1889 r.) oraz Sióstr Służebnic Ducha Świętego od Wieczystej Adoracji (8 września 1896 r.).

Między 1889 a 1909 r. dzieło Arnolda rozszerzyło się na Argentynę, Togo, Brazylię, Nową Gwineę, Chile, USA, Japonię, Paragwaj i Filipiny.

15 stycznia 1909 r. Arnold Janssen zmarł w Steyl. 19 października 1975 r. beatyfikował go Paweł VI 5 października 2003 r. razem z Józefem Freinademetzem został ogłoszony świętym przez papieża Jana Pawła II.

Zobacz więcej →

Św. Maur i Placyd, uczniowie św. Benedykta

łac. Maurus – człowiek z północno-zachodniej Afryki (dziś Maroko i Algieria). Nazwa ludu Maurów wywodzi się z języka punickiego, w którym słowo mauharim oznacza ‚zachód’. Według Fenicjan Maurowie mieszkali na zachodzie od nich.
łac. placidus, -a, -um ‚spokojny, łagodny, dobrotliwy’


Św. Benedykt, Maur i Placyd
Fra Filippo Lippi, 1445

Św. Maur urodził się prawdopodobnie w styczniu 512 roku w jednej z afrykańskich prowincji Cesarstwa Rzymskiego. Pochodził z rodziny rzymskich patrycjuszy i jako dwunastoletni chłopiec został oddany na wychowanie braciom zakonnym w Subiaco. Być może był ciemnej karnacji.

Był wychowankiem, ukochanym uczniem i towarzyszem św.Benedykta z Nursji podczas jego pobytu w Subiaco. Potem, być może, mieszkał wraz z nim przez pewien czas w klasztorze na Monte Cassino. W późniejszych latach powrócił do Subiaco i tam został opatem, następcą św. Benedykta w klasztorze.

Legenda mówi, że Maur miał niezwykłą moc uzdrawiania. Uleczył wielu chorych napotkanych na swej drodze. Od niego wzięło swój początek błogosławieństwo udzielane chorym przez duchownych zakonników i kapłanów.

Inna legenda opowiada o uratowaniu tonącego, jednego z diakonów św. Benedykta – przyjaciela z dzieciństwa Maura – św. Placyda z odmętów rzeki. Maur miał iść po wodzie do tonącego i wyciągnąć go na brzeg.

Według tradycji, Maur około 534 roku został wybrany i wysłany z misją założenia klasztoru na terenach dzisiejszej Francji, w ówczesnej Galii. Rozpowszechnił regułę benedyktyńską przy wsparciu króla Teodeberta. Opactwo powstało w Glanfeuil nad Loarą. Tam zmarł być może 15 stycznia 584 roku, opactwo zmieniło nazwę na St. Maur-sur-Loire. Wspomniany jest w biografii wydanej przez św. Grzegorza I Wielkiego. Jego kult był bardzo rozpowszechniony w średniowieczu. Powstała, ponad tysiąc lat po jego śmierci, kongregacja benedyktynów we Francji, była nazywana maurami.

Wzywany w przypadku chrypki, przeziębienia, gorączki, artretyzmu, reumatyzmu, paraliżu, dny moczanowej (podagra), bólu głowy, okaleczeniach, epilepsji, oraz wszystkich chorobach. Opiekun kalek, osób niepełnosprawnych i sparaliżowanych.
Patron: kotlarzy, węglarzy, szewców, krawców, kopalni, miasta Cesena (Włochy) i Wysp Azorów

W IKONOGRAFII przedstawiany jest jako opat, chodzący po wodzie.


Św. Maur – zobacz wydawnictwa Poczty Czeskiej ►►►

Św. Maur ratuje św. Placyda
„Żywot św. Benedykta” , V w.

Św. Placyd Był synem patrycjusza Tertullusa, został jako dwunastoletni chłopiec zaprowadzony do św. Benedykta, by pod jego opieką zaprawiał się w cnotach chrześcijańskich.

Przyjaciel św. Maura, który uratował go przed utonięciem, gdy ten nad jeziorem stracił równowagę podczas czerpania wody. Św. Maur mógł pospieszyć mu z pomocą, ponieważ św. Benedykt rozmawiając z nim miał wizję tonącego chłopca i kazał Maurowi go ratować.

Św. Placyd towarzyszył św. Benedyktowi w drodze na Monte Cassino w 529r., które podarował świętemu Tertullus, ojciec Placyda. Wspomina o nim św. Grzegorz w drugiej części „Dialogów”.

W IKONOGRAFII przedstawiany najczęściej w momencie, gdy św. Maur ratuje go przed utonięciem.

Inni patroni dnia

Św. Ity, d. (475 – 570)
Św. Bonita bpa Clermont († 710)
Bł. Franciszka de Capillas kpł. i zk. († 1648)
Św. Izydora z Aleksandrii († 404)
Św. Jana Calibita mn. († 450)
Św. Makarego op. († 390)
Św. Maksyma bpa († III w.)

℗ Św. Paweł z Teb, pustelnik ℗ Św. Arnold Janssen, prezbiter ℗ Św. Maur i Placyd, uczniowie św. Benedykta