Imieniny: Genowefy Danuty Daniela Arletty Makarego Zdzisławy Antera

Najświętsze Imię Jezus

Istnieje wiele imion, którymi określano Syna Bożego. Już sam prorok Izajasz wymienia ich cały szereg: Emmanuel, Przedziwny Doradca, Bóg Mocny, Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju. Inni prorocy dodają: Syn Człowieczy, a Jan Ewangelista nazywa Go „Słowem”.

Jednak imieniem własnym Syna Bożego jest imię Jezus. Ono zostało Mu bowiem nadane przez samego Ojca, co zwiastował Archanioł Gabriel: „Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna i nadasz Mu imię Jezus” (Łk 1,31). Pod tym właśnie imieniem Syn Boży odbiera największą cześć.

To wspomnienie liturgiczne zostało ustanowione po rozpowszechnieniu kultu Najświętszego Imienia Jezusa dokonanym przez Świętego Bernardyna, a następnie jego współbraci: Alberta z Sartiano i Bernardyna z Feltre.

Już w pismach św. Pawła, zwłaszcza w Liście do Filipian, znajdują się oznaki czci dla Imienia Jezusa, co stanowiło podwaliny dla rozwoju przyszłej pobożności, która przedmiotem kultu liturgicznego stała się jednak dopiero w XIV wieku.

Papież Klemens XII (+ 1534) pozwolił na osobne oficjum i Mszę świętą o Imieniu Jezus. Papież Innocenty XIII rozciągnął to święto na cały Kościół (1721), a papież św. Pius X wyznaczył je na niedzielę po Nowym Roku lub – gdy tej zabraknie – na 2 stycznia. Najnowsze, trzecie wydanie Mszału Rzymskiego, przypisało je jako wspomnienie dowolne na dzień 3 stycznia.

Św. Genowefa, dziewica

z rom.celt. i germ. gena ród, gatunek i wifa żona, kobieta; „kobieta szlachetnego rodu”

Św. Genowefa, dziewica (422-500/502?) pochodziła z rycerskiego rodu. Prowadząc życie ascetyczne, pełne gorliwości i wyrzeczeń, oddziaływała szeroko poprzez swoją duchowość. Kilkakrotnie stawała się wybawicielką Paryża. W roku 451 na wieść o nadciągających Hunach pod wodzą Attyli powstał popłoch w mieście, gdyż obawiano się najazdu hordy Genowefa zachęcała do zachowania spokoju, przepowiadając, że Bóg ochroni miasto. Rzeczywiście Attyla skierował swoje wojsko w inną stronę. Gdy mieszkańcom Paryża groził głód, zorganizowała flotyllę rzeczną, która zaopatrzyła miasto w żywność. Zmarła 3 stycznia 500/502? roku. Główna patronka Francji i Paryża. Jest także patronką dziewic, pasterzy, producentów świec woskowych, rybaków, rzemieślników, właścicieli składu win, żołnierzy.

W IKONOGRAFII św. Genowefa przedstawiana jest jako młoda mniszka lub pasterka pasąca owce. Malowana także z dwoma kluczami Paryża, zawieszonymi u pasa; ukazywana, gdy przywraca wzrok, a także ze świecą, którą według legendy zdmuchiwał diabeł podczas modlitwy, a anioł zapalał z powrotem. Jej atrybutami są: anioł i księga, czasza, kądziel, kij pasterski, dwa klucze, medalik, naczynie; niewidomy, którego uzdrawia; owca.

Inni patroni dnia

Bł. Anieli, wdowy, pustelnicy (1248 – 1309) z Foligno we Włoszech
Św. Elżbiety Anny Seton, wdowy († 1821)
Św. Dafrozy żony matki m. († ok. 362)
Św. Grzegorza bpa w Langres († 539)
ŚwŚw. Hermeta, Ageusza, Kajusa, mm. († 235/238?)
Św. Rygoberta bpa w Reims († ok. 740)

℗ Św. Genowefa, dziewica