30 styczeń

Imieniny: Hiacynty Teofila Martyny Hiacynta Felicjana Macieja
Św. Hiacynta (Giacinta Marescotti), księżniczka, dziewica, zakonnica  
gr. Hyakinthos imię to nosił mitologiczny ulubieniec Zeusa i Zefira. Z jego krwi wyrosły kwiaty zwane hiacyntami

Św. Hiacynta (Giacinta Marescotti), księżniczka, dziewica, zakonnica (1585-1640) pochodziła ze starego rzymskiego rodu. Mając 19 lat wstąpiła do klasztoru klarysek w Viterbo. Dopiero podczas ciężkiej choroby poznała właściwy sens swojego powołania. Po ustąpieniu choroby podjęła życie modlitwy i pokuty Rozwijała szeroką działalność charytatywną.

Nawiedzała więzienia, szpitale, przytułki, niosąc tam pomoc i spełniając najniższe posługi. Założyła dwa stowarzyszenia (1636,1638) opiekujące się ludźmi chorymi i starymi. Jako można pani, posługująca nędzy ludzkiej, dawała wielce budujący przykład ludziom tamtego czasu. Mistyczka. Spisała diariusz duchowy. Beatyfikowana w 1726 roku, kanonizowana w 1807.

Bł. Bronisław Markiewicz  
słow. broni bronić i sław sława

Bł. Bronisław Markiewicz urodził się 13 lipca 1842 r. w Pruchniku w pobożnej, wielodzietnej rodzinie katolickiej.

Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu, gdzie 15 września 1867 r. przyjął święcenia kapłańskie. Przez pierwsze 18 lat życia kapłańskiego prowadził gorliwą pracę duszpasterską na terenie macierzystej diecezji. Był cenionym wikariuszem, proboszczem, profesorem teologii pastoralnej, spowiednikiem i przewodnikiem duchowym sióstr klauzurowych.

Czując powołanie do życia zakonnego, w 1885 r. wstąpił do prężnie rozwijającego się zgromadzenia salezjanów w Turynie, gdzie 25 marca 1887 r. w obecności św. Jana Bosko złożył śluby zakonne. Po kilku latach owocnej pracy na terenie Włoch w 1892 r. powrócił do Polski i został proboszczem w Miejscu Piastowym. Wzorem św. Jana Bosko poświęcił się — oprócz zwyczajnej działalności parafialnej — młodzieży biednej i osieroconej. Dla niej otworzył w Miejscu Piastowym instytut wychowawczy pod nazwą «Towarzystwo Powściągliwość i Praca», który zapewniał wychowankom pomoc materialną i duchową oraz przygotowywał ich do samodzielnego życia. Z myślą o rozwijaniu tej działalności w 1897 r. założył Zgromadzenie Księży Michalitów i Zgromadzenie Sióstr Michalitek. Przyjęty ponownie do diecezji przemyskiej, za zgodą biskupa, św. Józefa Sebastiana Pelczara, kontynuował działalność duszpasterską, wychowawczą i formacyjną. Zmarł po długim, pracowitym i świątobliwym życiu 29 stycznia 1912 r.

Czcigodny sługa Boży, kierując się żarliwą miłością Boga i bliźniego, poświęcił całe życie wychowaniu dzieci i młodzieży. Najbiedniejszym, zaniedbanym, opuszczonym i osieroconym pragnął okazać ludzką życzliwość i dobroć, której tak bardzo potrzebowali. To pragnienie wyraził w słowach: «Chciałbym zebrać miliony dzieci i młodzieży z wszystkich krajów i narodów, żywić ich za darmo i przyodziewać ich na duszy i na ciele». Ks. Markiewicz pozostał wierny temu pragnieniu do końca życia. Swoim córkom i synom duchowym dał wzór żywej wiary i nadziei, umiłowania modlitwy i przykład bezinteresownej troski o zbawienie dusz ludzkich.

Św. Teofil, żołnierz, męczennik  
gr. theós Bóg, philos przyjaciel; „przyjaciel Boga”

Św. Teofil męczennik, żołnierz na służbie cesarstwa bizantyńskiego, żył w czasach niespokojnych z powodu najazdów Arabów i Bułgarów, ale jednocześnie błogosławionych, ponieważ państwem rządziła czczona przez Kościół święta niewiasta, regentka Irena, której zasługą było między innymi uśmierzenie barbarzyńskiego ruchu ikonoklastów w roku 787 podczas obrad Soboru Nicejskiego II.

Nie wiadomo, skąd dokładnie pochodził, ale można się domyślać, że był Grekiem, skoro nosił imię o pochodzeniu greckim – Teofil, czyli przyjaciel Boga (odpowiednik naszego Bogumiła). Stacjonował jako dowódca garnizonu na jednej z greckich wysp, gdzie doświadczył jak panoszący się wyznawcy Mahometa nękają sąsiednie społeczności.

Dla zaradzenia pirackim praktykom muzułmanów Teofil stanął w 785 roku na czele floty morskiej, która pod sztandarami chrześcijańskimi stanęła do walki w obronie kraju. Jedna ze stoczonych wówczas bitew zakończyła się klęską katolików, a święty dowódca wraz z sześcioma żołnierzami dostał się do bisurmańskiej niewoli.

Uwięziony na Cyprze (dlatego zwany jest czasem św. Teofilem z Cypru) został oddany w ręce okrutnego kalifa Haruna-el-Raszyda. Przez kilka lat poddawany był torturom i bezskutecznie namawiany do przyjęcia islamu. Jego przywiązanie do Chrystusa i Jego Kościoła było bezkompromisowe, a Boski Pocieszyciel pozwolił mu przetrwać z honorem długotrwałe męki i poniżenia, jakim został poddany.

W roku 792 nastał kres jego ziemskiej wędrówki. Kalif, widząc jałowość swych zabiegów o pozyskanie kolejnego wyznawcy, wydał go w ręce fanatycznegotłumu. Kończył się akurat czas ramadanu, a świętujące pospólstwo okazało się głodne nie tylko pokarmu, ale i zwycięstwa nad wyznawcą znienawidzonej religii katolickiej. Oczywiście zwycięstwo to okazało się pozorne i nietrwałe, ponieważ bezbronny Męczennik, choć poniósł śmierć na tym świecie, w niebie otrzymał wieczny nimb Kościoła tryumfującego.

W IKONOGRAFII świętego przedstawia się z okrętem, czasami z obrazem Matki Bożej.

 
Inni patroni dnia  
  
Św. Aldegundy dz. († 684)
Św. Aleksandra m. († 250)
Św. Armentariusza bpa Pawii († VIII w.)
Św. Barsa bpa Edessy m. († 378)
Św. Barsymeusza bpa Edessy m. († pocz. II w.)
Św. Batyldy królowej († 680)
Św. Martyny dz. m. († III w.)

℗ Św. Hiacynta, księżniczka, dziewica, zakonnica ℗ Bł. Bronisław Markiewicz ℗ Św. Teofil męczennik, żołnierz

Komentarze są wyłączone.