Gabriela Dąbkowska
Czerwiec 2026 – Rozważania różańcowe z bł. Pauliną Jaricot
Z pism bł. Pauliny: „Maryja od chwili narodzin jest przewodniczką i wzorem dla tych, którzy dążą do nieba. Samo Jej milczenie jest wymowną lekcją. Jest wyrazem Jej głębokiego skupienia w Bogu”. Maryjo, Twoje milczenie w ukryciu rodzinnego domu nie było po prostu zamknięciem ust, ale świętą przestrzenią obcowania z Bogiem. Prosimy, naucz nas takiego milczenia, które otwiera na wolę Ojca.
„Na tyle, na ile pozwoli nasza słabość, starajmy się jako służebnice Maryi, by rzesze dusz, które nie znają jeszcze Bożego daru, dostąpiły poznania Jezusa. Aby wyjednać tak wielką łaskę, same bądźmy wierne w łączeniu wszystkich uczynków naszego życia: modlitw, prac i trudów z intencjami, pracami i boleściami naszej ukochanej Matki”. „A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?” (Łk 1,43) – pyta św. Elżbieta. Jak dobrze, Maryjo, że jesteś zawsze przy nas i pozwalasz nam składać w Twoje ręce naszą codzienność, jak to robiła Paulina.
Paulina pisze pod koniec życia: „Piękny to widok ta czuła troska Opatrzności. Tak, istnieją nieznane tajemnice, które są prawdziwymi skarbami. Bóg je wyjawia, w miarę jak wprowadza w ubóstwo swoje biedne stworzenia, które tak się bały”. Maryjo, która nie zwątpiłaś w miłość Bożą, kiedy doświadczałaś trudów ciężkiej podróży i rodzenia w stajni, pomóż nam dostrzegać ojcowską czułość Boga.
Paulina mówiła: „Pokora to nic innego niż poznanie samego siebie. Święci byli pokorni na miarę swego zjednoczenia z Bogiem”. Symeon u kresu swego ziemskiego życia był w tak bliskiej zażyłości z Bogiem, że umiał rozpoznać Mesjasza przychodzącego jako ubogie Dzieciątko. Panie, prosimy, obdarz nas prawdziwą pokorą.
„Pozwólmy Mu więc działać i nie dociekajmy zbytnio, do czego zmierza i co wyniknie z tylu rzeczy sprzeciwiających się naszej roztropności i naszym sposobom postrzegania wydarzeń tego życia” – zachęcała Paulina. Maryjo, kiedy po trzech długich dniach odnalazłaś Syna, zapytałaś Go: „Synu, czemuś nam to uczynił?” (Łk 2,48). Bądź z nami, kiedy trudno nam zrozumieć to, co nas przerasta, i pomóż nam ufać Twojemu Synowi.
Tak Paulina wspomina swoje nawrócenie: „Miałam siedemnaście lat, kiedy moje biedne serce, zmęczone poszukiwaniem szczęścia na zepsutym i przemijającym świecie, ostatecznie zatopiło swą niemoc w Bożej miłości”. Chryste, w Tobie nasza słabość wypełnia się mocą, w Tobie nasz głód znajduje nasycenie. Pomóż nam, abyśmy nie tułali się po bezdrożach, szukając tego, co możemy znaleźć tylko w Tobie.
„Im bardziej stracisz siebie z oczu, aby patrzeć na Jezusa, tym większe Jezus będzie miał w tobie upodobanie. Zajmiesz się Jezusem, a Jezus zajmie się tobą”. Maryjo wpatrzona w Chrystusa, pomóż nam całą nadzieję złożyć w Twoim Synu jak Paulina, wierząc, że On może wszystko przemienić.
„Ośmielam się mieć nadzieję, że staniesz się ogniem moich słów, mądrością mojego umysłu, miłością mojego serca, podporą mojej słabości – a wówczas będę mogła wiernie wypełnić Twoje zamysły” – pisała Paulina. Chryste, wiemy, że sami z siebie nic nie możemy. Ty sam działaj przez nas, niech wypełnią się Twoje zamysły.
„Wiem, że jesteś, i to mi wystarczy”. Maryjo, naucz nas radować się Bogiem, patrzeć na Niego i kochać Go dla Niego samego. Naucz nas, jak Paulinę, przyjmować dar Jego obecności i miłości.
„Uznaję, Panie, że Twoja obecność w Boskiej Eucharystii jest największym ze wszystkich cudów, najznakomitszą z łask, i że karmiąc nas samym sobą, czynisz nam większy zaszczyt, niż gdybyś udzielał nam daru proroctwa, czynienia cudów, ponieważ Ty sam jesteś światłością proroków, Bogiem sprawiającym cuda”. Panie nasz, pokorny kawałku Chleba, dopomóż nam jak Paulinie, abyśmy nie ulegli pokusie przyzwyczajenia się do daru Eucharystii.
„Nie znajdując dostatecznego zrozumienia w otoczeniu, cierpiałam katusze”. Paulina doświadczyła w swoim życiu wiele niezrozumienia, także wśród krewnych i ludzi Kościoła. Jakże bolesne bywa osamotnienie… Panie, Apostołowie nie czuwali przy Tobie, kiedy tego potrzebowałeś. Pomóż nam przeżywać chwile opuszczenia i niezrozumienia jako dar dla Ciebie.
Z pism bł. Pauliny: „Jak roślina więdnie i schnie, gdy jest oddzielona od korzenia i nie tkwi w wodzie, tak grzesznik zginąłby, gdyby pod jego stopami wysechł strumień łaski”. Panie, każda kropelka Twojej Krwi jest cenniejsza niż świat. Krew ta spływała na ziemię, a nikt nie czcił tego daru. Nie ustajesz w hojności, nawet gdy pozwalamy, by Twoja miłość spływała na świat niezauważona i niekochana. A przecież to ona zachowuje w istnieniu cały rodzaj ludzki.
„Zawsze uważałam, że choroby nerwowe są do tego stopnia poniżające, iż pogardzałam osobami, które były nimi dotknięte. Otóż właśnie w tym czułym punkcie została zaatakowana moja pycha”. Paulina doświadczyła choroby, która wcześniej wydawała się jej godna pogardy. Panie, który dla nas znosiłeś poniżenie, prosimy, niech doznawane cierpienia otwierają nasze serca na bliźnich, niech czynią nas pełnymi współczucia i łagodności, niech odbierają naszym oczom ostrze krytycyzmu i wzgardy.
„Gdy jakaś dusza poznaje samą siebie, wcale nie irytuje się nawet błędami, które jej się wymykają, ani im się nie dziwi, ale przy każdym powodowanym słabością upadku patrzy na Boga, błagając Go, by zniżył na nią swój wzrok i pomógł jej się podźwignąć”. Panie, niech naszą mocą – na wzór Pauliny – będzie miłość, którą płonęło Twoje Serce, kiedy podnosiłeś się z ziemi, aby nas ocalić.
„Codziennie dostrzegam, że Bóg chce otoczyć się chwałą na swój własny sposób i że nasze myśli nie są Jego myślami”. Paulina, chcąc zrealizować projekt, który miał pomóc ubogim, została oszukana i pogrążyła się w długach. Jak trudno to zrozumieć – chciała przecież, by jej majątek służył Bożym dziełom, a Pan dopuścił na nią taką klęskę. Zdecydował, że okaże swoją chwałę w słabości, tak jak uczynił to na krzyżu. Panie, dopomóż nam, abyśmy nie oczekiwali od Ciebie zaszczytów i powodzenia, ale byli gotowi pójść za Tobą taką drogą, jaką wybrałeś także dla siebie.
„Inną powinnością, jaką na nas nakłada dobrodziejstwo tajemnicy zmartwychwstania, jest dzielenie się radością, którą budzi ono w niebie i na ziemi”. Panie, Ty zwyciężyłeś śmierć, dałeś nadzieję, której nic nie może nam odebrać. Dopomóż nam jak Paulinie, abyśmy nie pogrążyli się w codziennych troskach i nie stracili z oczu triumfu Wielkiej Nocy, ale umieli się radować i dzielić się tą radością z innymi.
„Rozważajmy wszystko z uczuciami miłosierdzia Bożego. Ogarniajmy świat naszymi pragnieniami: Jezus umarł za wszystkich, dlaczego mielibyśmy osłabiać nasze serca ograniczonymi pragnieniami?”. Maryjo, Matko Kościoła, dopomóż nam, abyśmy nie stali się ospali i zrezygnowani, ale jak Paulina okazywali gorliwość w doskonaleniu nadziei aż do końca.
„Zebrane w Twym Niepokalanym Sercu jak w Wieczerniku, gdzie Duch Święty z upodobaniem rozlewa swoje dary, Twoje dzieci uczą się od Ciebie skupienia i modlitwy, by przyciągnąć na siebie Ducha miłości”. Maryjo, pomóż nam wzorem Pauliny stać się ludźmi modlitwy, pełnymi skupienia, uważnymi i otwartymi na poruszenia Ducha Świętego.
Paulina wzywała: „Módlcie się do Jezusa przez wstawiennictwo Maryi. Ona utoruje wam drogę do nieba. Wielu mieszkańców nieba właśnie wstawiennictwu Matki Bożej zawdzięcza swoje zbawienie”. Maryjo, Gwiazdo Morza, Ty widzisz nas teraz z perspektywy wieczności, Twoje serce zjednoczone z Bogiem wie dobrze, czego nam potrzeba. Prosimy, dopomóż nam w podejmowaniu decyzji, aby nasze wybory zbliżały nas do Chrystusa.
„O Dziewico, Opiekunko słabych, którzy Cię wzywają, nie znałam dobrze Twego ukochanego serca, żyłam przepełniona niepewnością o Twą łaskawość wobec mnie, a Ty wyprosiłaś mi tak wiele łask, koniecznych do zbawienia” – zwierzała się Paulina. Maryjo Niepokalana, jakie to szczęście, że godność Królowej nieba nie przeszkadza Ci troszczyć się o nas słabych i być dla nas najczulszą Matką.
Najświętsza Maryja Panna z Kalwarii Pacławskiej” width=”196″ height=”300″ />
