ŚW. AUGUSTYN – CO NAM MÓWIĄ OJCOWIE KOŚCIOŁA

Kaznodzieja Kościoła Wschodu

Błędnie twierdził, że w Biblii nie ma prawdy, przylgnął do manichejczyków, by w końcu nawrócić się za sprawą św. Ambrożego i stać się jednym z Ojców Kościoła.

O. prof. dr hab. Bazyli Degórski,
paulin

prokurator generalny Zakonu
św. Pawła I Pustelnika przy Stolicy
Apostolskiej; profesor patrologii
i teologii dogmatycznej
na Papieskim Uniwersytecie
św. Tomasza z Akwinu w Rzymie

Życie św. Augustyna znamy dzięki takim jego dziełom, jak: Dialogi filozoficzne, które napisał w Cassiciacum (prawdopodobnie dzisiejsze Cassago Brianza) k. Mediolanu jeszcze przed przyjęciem chrztu; Wyznania – chyba najbardziej znane jego dzieło; czy Sprostowania, napisane pod koniec życia. Utwory te, obok ogromnego znaczenia teologicznego, filozoficznego, mistycznego i literackiego, mają też wielką wartość autobiograficzną. Życie tego świętego poznajemy także dzięki Żywotowi św. Augustyna pióra św. Posydiusza – ucznia św. Augustyna i biskupa Kalamy w Numidii. On też zostawił nam wykaz wszystkich dzieł św. Augustyna.

Syn Moniki z Tagasty

Augustyn urodził się w północnej Afryce Łacińskiej, w Tagaście (Numidia) 13 listopada 354 r. jako syn Patrycjusza – właściciela niewielkiej posiadłości i radnego miejskiego oraz Moniki – dzielnej chrześcijanki. Uczył się najpierw w Tagaście, a potem w Madurze i Kartaginie. W 374 r. powrócił do Tagasty, gdzie otworzył własną szkołę. Po 2 latach zamknął ją i udał się do Kartaginy, gdzie został retorem. Po 7 latach wyjechał do Rzymu, a w końcu do Mediolanu. Z domu wyniósł chrześcijańskie wychowanie. W wieku 19 lat, czytając dzieło Cycerona Hortensjusz (zachęta do umiłowania prawdy i filozofii), postanowił poświęcić się nauce i odkrywaniu prawdy. Szukał jej najpierw w Piśmie Świętym, ale ta lektura mu w tym nie pomogła, wręcz przeciwnie – błędnie stwierdził, że w Biblii nie ma prawdy. Stało się tak, gdyż łaciński przekład Pisma Świętego był ubogi pod względem językowym, a niekiedy nawet były w nim błędy składniowe i gramatyczne. Augustyn przylgnął wówczas do manichejczyków.

Czytając dzieło Cycerona „Hortensjusz”,
św. Augustyn postanowił poświęcić się
nauce i odkrywaniu prawdy.

Czas błądzenia

Manicheizm był zlepkiem nauk i wierzeń judeochrześcijańskich oraz perskich i hinduskich. Według manichejczyków, światłość cały czas emanuje nowe boskie Eony, pośród których piątym jest Jaśniejący Jezus – Zbawiciel, który w ludzkiej postaci zszedł na ziemię, aby obudzić Adama. Stworzony przez demona o imieniu Ashąa- lun i przez diablicę Namrael – Adam, zjadł światłość, która znajdowała się w poronionych płodach. Tej błędnej nauce Augustyn pozostawał wierny przez 9 lat, aczkolwiek był ciągle tylko „słuchaczem”, a nie pełnoprawnym członkiem sekty. Odwrócił się od nich, gdy dostrzegł w ich doktrynie nieścisłości i braki. Przylgnął wtedy do akademików i stał się jak oni sceptykiem, uważając, że wszystko jest względne, a obiektywna prawda nie istnieje.

Nawrócenie

Powrót Augustyna do chrześcijaństwa rozpoczął się w Mediolanie, gdy miał 32 lata. Stało się to pod wpływem kazań biskupa Mediolanu – św. Ambrożego. Jego nawrócenie miało miejsce na początku sierpnia 386 r. Mieszkał wtedy na wsi Cassiciacum pod Mediolanem. W marcu 387 r. wrócił do Mediolanu i słuchał katechez przedchrzcielnych św. Ambrożego. Chrzest przyjął z jego rąk w nocy z 24 na 25 kwietnia, podczas wigilii paschalnej.

Augustyn postanowił wówczas wrócić do rodzinnej Afryki. Podczas podróży zmarła w Ostii jego matka – św. Monika. Zatrzymał się więc w Rzymie na 8-10 miesięcy, gdzie poznawał bliżej życie monastyczne. Powróciwszy do Afryki, zamieszkał w rodzinnej Tagaście.

Pragnąc prowadzić życie mnisze i szukając miejsca na założenie klasztoru, w 391 r. Augustyn przeniósł się do Hippony. Tam stary i schorowany biskup Waleriusz wyświęcił go na kapłana. Po ok. 4 latach (w 395 lub w 396 r.) został wyświęcony na pomocniczego biskupa tegoż miasta, a po śmierci Waleriusza (w 397 r.) już sam kierował diecezją.

Twórczość

Augustyn pozostawił liczne pisma egzegetyczne, moralne i duszpasterskie. Do pierwszych należą m.in.: Nauka chrześcijańska – imponujące dzieło o zasadach wyjaśniania Biblii, wspaniała synteza nauki katolickiej; Dobro małżeństwa oraz O świętym dziewictwie – o małżeństwie, oraz dziewictwie Bogu poświęconym, które przewyższa małżeństwo; Początkowe nauczanie religii – podręcznik katechetyki i pedagogiki chrześcijańskiej; O wierze i uczynkach – o związkach między wiarą a uczynkami.

Dzieło O Trójcy Świętej jest najważniejszym pismem dogmatycznym Augustyna. Przedstawia ono tajemnicę Trójcy Świętej, ukazując jej podstawy biblijne, a także relację – wzajemne powiązania – między Trzema Osobami Boskimi. Ukazuje „psychologicznie” Trójcę, badając sferę duchową człowieka stworzonego na obraz i podobieństwo Trójjedy- nego Boga oraz przedstawiając Ducha Świętego jako owoc miłości Ojca do Syna i Syna do Ojca, a także owoc komunii, jaka odwiecznie zachodzi między tymi dwiema Osobami.

Powrót Augustyna
do chrześcijaństwa
rozpoczął się pod wpływem
kazań św. Ambrożego.

Wreszcie dzieło O państwie Bożym jest szczytem twórczości Augustyna. Jest to utwór apologetyczny, dogmatyczny i filozoficzny. Autor zbija w nim zarzuty pogan i przedstawia naukę chrześcijańską o początkach, przebiegu i wiecznym przeznaczeniu dwóch państw opartych na dwóch miłościach – miłości egoistycznej i miłości Boga. Obie te miłości, te dwa państwa, obecnie są pomieszane. Zostaną jednak rozdzielone w wieczności, otrzymując albo karę (w przypadku państwa diabła), albo nagrodę (w przypadku państwa Bożego).

Do tych dzieł należy dodać listy oraz mowy: na temat Ewangelii wg św. Jana i Pierwszego Listu św. Jana Apostoła, o psalmach, o treści biblijnej, liturgicznej i hagiograficznej.

ŚW. AUGUSTYN – CO NAM MÓWIĄ OJCOWIE KOŚCIOŁA


StyczeńLutyMarzecKwiecieńMajCzerwiecLipiecSierpieńWrzesieńPaździernikListopadGrudzień

SIERPIEŃ ▪ 12345678910111213141516171819202122232425262728293031

 

Św. Augustyn, biskup, doktor Kościoła

łac. Augustus szczęśliwy, pomyślny; syn Augusta; urodzony w miesiącu Augusta (sierpniu)

Św. Augustyn, biskup, doktor Kościoła. Urodził się w roku 354 w Tagaście. Syn Patrycjusza i Moniki (zob. 27 sierpnia). Kształcił się w Tagaście, Madurze i Kartaginie. Mimo troskliwego wychowania przez matkę, w młodości prowadził życie grzeszne. W 17 roku życia związał się z kobietą, która urodziła mu syna – Adeodata. Konkubinat ten trwał 15 lat. Jako nauczyciel retoryki, związany ze środowiskiem manichejczyków, pracował w Kartaginie, Rzymie i Mediolanie. Tam słuchał kazań św. Ambrożego, dzięki którym podjął lekturę Pisma Świętego. W roku 386 doznał duchowego wstrząsu, który spowodował nawrócenie. W Wielkanoc 387 roku wraz ze swoim synem przyjął chrzest. Rezygnując z pracy powrócił do Afryki. Podczas podróży, w Ostii umarła mu matka – św. Monika. Po powrocie do Afryki sprzedał swój skromny majątek i w Tagaście założył klasztor, w którym przebywał do 391 roku. Wtedy otrzymał święcenia kapłańskie. W pięć lat później został biskupem Hippony. Dał się poznać jako gorliwy i mądry pasterz. Zajął zdecydowaną postawę wobec błędów manicheizmu, donatyzmu i pelagianizmu. Jego nauka filozoficzna, teologiczna ogarnęła cały Kościół Zachodni. Wywarł ogromny wpływ na duchowość chrześcijaństwa, a także na życie zakonne. Jego mowy i pisma zalicza się do najświetniejszych dzieł chrześcijaństwa. Najbardziej znane są “Wyznania”. Umarł 28 sierpnia 430 roku podczas oblężenia Hippony przez Wandalów. Jest jednym z czterech wielkich doktorów Kościoła Zachodniego. Patron augustianów, kanoników regularnych, magdalenek, Kartaginy; drukarzy, wydawców, teologów. Jego relikwie znajdują się w kościele S. Piotro in Ciel d’0ro w Pawii.

“Nauczcie się kochać siebie, nie kochając samych siebie.”
“Prawdziwa wolność polega na czynieniu dobrze z radością.”

Św. Augustyn

W IKONOGRAFII św. Augustyn przedstawiany jest w stroju biskupim, czasami jako zakonnik. Jego atrybutami są: anioł mówiący mu do ucha, dziecko nad brzegiem morza przelewające wodę do dołka, księga, pastorał, serce w dłoni, serce przeszyte dwiema strzałami, uczeń lub grupa uczniów.


Zobacz wydawnictwa Poczty Watykanu:   1 – rok 1954 ►►►   2 – rok 1987 ►►►   3 – rok 2013 ►►►

Bł. Alfons Maria Mazurek, prezbiter i męczennik

ger. al („cały”) lub adal („szlachetny ród”) oraz funs („szybki, chętny, życzliwy”).

Bł. Alfons Maria Mazurek – (Józef Mazurek) urodził się 1 marca 1891 r. w Baranówce. Po ukończeniu małego seminarium karmelitów bosych w Wadowicach i tamtejszego gimnazjum, w 1908 r. wstąpił do nowicjatu w Czernej, przyjmując imię Alfons Maria od Ducha Świętego. Studiował teologię i filozofię w Krakowie, Linzu i Wiedniu. W tym ostatnim miejscu w katedrze św. Stefana przyjął 16 lipca 1916 r. święcenia kapłańskie.

Był profesorem i rektorem seminarium karmelickiego i dyrektorem tercjarzy w klasztorze w Wadowicach. W 1930 r. został przeorem klasztoru w Czernej. W 1936 r. został pierwszym w Polsce wizytatorem tercjarzy karmelitańskich. Napisał dla nich w 1937 r. Statuty. Pozostawił także w rękopisie opracowane pieśni kościelne. W Czernej prowadził na wysokim poziomie chór kościelny. Przygotował do druku brewiarzyk dla tercjarzy oraz wznowienie tekstów rekolekcyjnych napisanych przez karmelitę trzewiczkowego o. Marcina Rubczyńskiego. Publikował artykuły na łamach “Głosu Karmelu” (listy z “kolegium na Gorce” oraz teksty dla tercjarzy).

Odłączony od grupy zakonników i mieszkańców Czernej, którzy mieli pracować przy fortyfikacjach, zginął śmiercią męczeńską 28 sierpnia 1944 r. w Nawojowej Górze, zastrzelony przez żołnierza SS. Został beatyfikowany przez św. Jana Pawła II w Warszawie 13 czerwca 1999 r. wraz z grupą 108 męczenników II wojny światowej.

Inni patroni dnia

św. Aleksandra bpa w Konstantynopolu († 336)
śwśw. Fortunata, Kajusa, Antesa mm. († III/IV w.)
św. Hermesa m. († III w.)
św. Joachimy de Vedruna małżonki, matki zk. († 1181)
św. Juliana m. († III w.)
bł. Junipera Serra kpł. misjonarza († 1784)
św. Mojżesza z Etiopii ps. († ok. 400)
św. Pelagiusza m. († ok. 283)
śwśw. Septyma, Januarego, Feliksa, Bonifacego, Tekli mm. († 304)
św. Wiwiana bpa w Saintes († V w.)

℗ Św. Augustyn, biskup, doktor Kościoła ℗ Bł. Alfons Maria Mazurek, prezbiter i męczennik