ks. dr Mateusz Adamski
Listopad 2026 – Rozważania różańcowe
„Nie bój się, Maryjo” (Łk 1,30). Maryja również potrzebowała słów dodających odwagi i zapraszających do działania. Archanioł Gabriel kieruje do Niej te słowa, by mogła stać się w pełni uczennicą-misjonarką wsłuchaną w głos Boga i niosącą Go innym. Maryjo, wyproś nam łaskę odwagi w pełnieniu woli Bożej.
„A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?” (Łk 1,43). Maryja wsłuchana w głos Gabriela – jako uczennica Pana – rozpoznaje potrzeby swej krewnej św. Elżbiety. Z pośpiechem udaje się w drogę, by jej pomóc. Wypełnia dzieło misyjne, niosąc Chrystusa i okazując miłość bliźnim. Elżbieta raduje się z Jej przyjścia, a św. Jan Chrzciciel odczuwa radość z tak bliskiej obecności Chrystusa. Maryjo, naucz nas nieść Twojego Syna innym w dziełach miłości bliźniego.
„Nie było dla nich miejsca” (Łk 2,7). Nie każdy chce przyjąć Chrystusa i Jego Matkę. Misjonarz nie zawsze znajduje miejsce, „gdzie by głowę mógł położyć” (Łk 9,58). Nie zawsze jest życzliwie przyjmowany. Jednak nawet odrzucony, pozostając wiernym uczniem Pana, jak Maryja pomaga Bogu rodzić się w ludzkich sercach. Maryjo, pomóż nam tak kształtować serce, by mogło stawać się przestrzenią, w której wciąż na nowo rodzi się Bóg.
„Moje oczy ujrzały Twoje zbawienie” (Łk 2,30). Maryja, będąc nieustannie w drodze, zanosi Chrystusa do tak wielu. Do starca Symeona „wyczekującego pociechy Izraela” (por. Łk 2,25), do prorokini Anny, która „nie rozstawała się ze świątynią” (Łk 2,37). Maryjo, naucz nas dostrzegać ludzi, których dusza pragnie spotkać Chrystusa.
„Synu, czemuś nam to uczynił?” (Łk 2,48). Maryja również z bólem serca zadaje Bogu pytania. To nie wyrzut, ale postawa uczennicy, która prosi Mistrza o wyjaśnienie. Uczeń Pana to także ktoś, kto zadaje trudne pytania i nie boi się zaskakujących odpowiedzi. Maryja nie zauważyła, że Jezus pozostał w Jerozolimie. Misjonarz musi uważać, by niosąc innym Chrystusa, samemu Go nie zgubić. Maryjo, naucz nas rozmawiać z Bogiem, a później rozważać Jego odpowiedzi. Naucz nas odnajdywać Jezusa w świątyni, w sakramentach, w drugim człowieku.
„To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?” (Mt 3.14) Św. Jan Chrzciciel – niestrudzony misjonarz wzywający do nawrócenia – przyjmuje postawę ucznia posłusznego poleceniu Jezusa: „Ustąp teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe” (Mt 3,15). Udziela chrztu Nieskalanemu i przyznaje: „Trzeba, by On wzrastał, a ja żebym się umniejszał” (J 3,30). Św. Janie Chrzcicielu, naucz nas tak żyć, by nie zasłaniać sobą Chrystusa.
„Nie mają wina” (J 2,3). Maryja dostrzega potrzeby innych, także te natury duchowej. Wino to symbol Bożego błogosławieństwa. Młodej parze zaczęło go brakować, gdyż małżonkowie nie zadbali o duchowe oczyszczenie – stągwie przeznaczone do tego celu były puste. Maryja zachęca, by wszyscy stali się uczniami Jej Syna: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5). Dzięki Jej wstawiennictwu dokonuje się duchowe oczyszczenie. Maryjo, wstawiaj się za nami, gdy dostrzegasz nasze braki.
„Któż jest moją matką i którzy są moimi braćmi?” (Mt 12,48). To kolejna lekcja dla Uczennicy Pana. Wszyscy pełniący wolę Ojca, „który jest w niebie” (Mt 12,50), mają równy dostęp do Boga i są Jego rodziną. Jezu, naucz nas dostrzegać w każdym człowieku siostrę i brata.
„To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!” (Mt 17,5). Bycie uczniem Jezusa to nie tylko towarzyszenie Mu, doświadczanie pocieszeń duchowych i oglądanie Bożej chwały; to przede wszystkim słuchanie Go i bycie Mu posłusznym. Jezu, przemieniaj nasze serca i umysły.
„To czyńcie na moją pamiątkę!” (Łk 22,19). Źródłem siły dla ucznia- -misjonarza jest Eucharystia. Uczeń bez Eucharystii staje się wagarowiczem w szkole Boga, misjonarz bez Eucharystii staje się demagogiem. Jezu, pomagaj nam, byśmy jak najczęściej przyjmowali Cię w Komunii Świętej.
„Duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe” (Mk 14,38). Uczeń-misjonarz potrzebuje modlitwy, „by nie ulec pokusie”. Modlitwa daje siłę do działania. Jezu, dodaj nam sił, byśmy nie ustali w modlitwie i czuwaniu przy Tobie.
„Jak wielu osłupiało na Jego widok – tak nieludzko został oszpecony Jego wygląd” (Iz 52,14). Im większe trudy i cierpienia ucznia-misjonarza, tym większe owoce jego posługi. „Krew męczenników jest posiewem chrześcijan” (św. Ignacy Antiocheński). Jezu, dodaj nam sił w chwilach doświadczeń i naucz nas łączyć nasze cierpienie z Twoim.
„Potem podchodzili do Niego i mówili: «Witaj, Królu żydowski!»” (J 19,3). Można przyjąć zewnętrznie postawę uwielbienia i adoracji, w sercu gardząc Bogiem. Uczeń- -misjonarz winien czuwać, aby jego czyny wypływały z głębi życia duchowego, zamiast być tylko piękną zasłoną duchowej zgnilizny. Uczeń – misjonarz to nie „grób pobielany” (por. Mt 23,27). Jezu, pomóż nam wystrzegać się hipokryzji, zakłamania i fałszu.
„Następnie wyprowadzili Go, aby Go ukrzyżować” (Mk 15,20). Na drodze krzyżowej są uczniowie – jak Maryja, św. Jan, św. Maria Magdalena; są misjonarze – jak św. Weronika, która zaniesie obraz Jezusa innym; są ci, którzy zostaną uczniami – jak św. Dobry Łotr, który nawróci się w czasie tej drogi; są ci, którzy zostaną misjonarzami – jak Szymon z Cyreny, który nauczy się pomagać. A pośród nich Nauczyciel, który „idzie przez wieki, krwią znacząc drogę”. Jezu, pomóż nam zrozumieć, że prawdziwym uczniem-misjonarzem człowiek staje się na drodze krzyża.
„Niewiasto, oto syn Twój” (J 19,26). „Oto Matka twoja” (27). Matka Nauczyciela staje się Matką wszystkich uczniów. Odtąd uczniowie misjonarze będą mieli szczególne wsparcie w Maryi, która jest uczennicą i misjonarką Pana. Ona będzie Matką dla wszystkich słuchających Boga i okazujących miłość bliźnim. Maryjo, przyjdź do naszych serc i zamieszkaj w nich. Chcemy „wziąć Cię do siebie” (27).
„Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam»” (J 20,21). Zmartwychwstały Jezus przynosi swoim uczniom pokój serca i czyni z nich misjonarzy. Odtąd kerygmat będzie Dobrą Nowiną, którą uczniowie- misjonarze zaniosą na krańce ziemi. Jezu, pomóż nam nieść Dobrą Nowinę o zmartwychwstaniu wszystkim, których spotykamy.
„Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!” (Mk 16,15). To ostatnie polecenie wstępującego do nieba Mistrza. Uczniowie staną się misjonarzami posłusznymi słowu Jezusa aż do śmierci. Świadkowie wiary będą nieść Dobrą Nowinę słowem i świadectwem swojego życia, a Pan potwierdzi tę naukę niezwykłymi znakami (por. Mk 16,20). Jezu, wspieraj nas swoją łaską w dawaniu świadectwa wierze.
Po zesłaniu Ducha Świętego nowo ochrzczeni trwali „w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach” (Dz 2,42). Uczeń-misjonarz potrzebuje wierności Urzędowi Nauczycielskiemu Kościoła, potrzebuje wspólnoty parafialnej, potrzebuje Eucharystii i potrzebuje modlitwy. Tylko wtedy wiernie wypełni swoje powołanie. Duchu Święty, zachowaj nas w jedności w Kościele i we wspólnocie parafialnej. Niech nasze ciała karmione Ciałem i Krwią Chrystusa będą Twoją świątynią, gdzie będziesz „przyczyniał się za nami w błaganiach” (por. Rz 8,26).
„Wielbi dusza moja Pana, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny” (por. Łk 1,46-49). Najwierniejsza Uczennica i Misjonarka została nagrodzona niebem. Celem wszystkich działań uczniów – misjonarzy jest zbawienie – własne i innych. Maryjo, naucz nas nie tracić nieba sprzed oczu i wypraszaj łaski potrzebne do zbawienia nam oraz naszym braciom.
„Niewiasta obleczona w słońce, i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu” (Ap 12,1). Królowa uczniów i Królowa misjonarzy jest wzorem do naśladowania. Zasłuchana w słowo Boga niosła innym Chrystusa. Trwając w wierności Bogu aż po krzyż, dostąpiła chwały wniebowzięcia i wstawia się za nami jako Matka. Maryjo Królowo, naucz nas być uczniami- -misjonarzami.
Najświętsza Maryja Panna z Kalwarii Pacławskiej” width=”196″ height=”300″ />
