StyczeńLutyMarzecKwiecieńMajCzerwiecLipiecSierpieńWrzesieńPaździernikListopadGrudzień

LUTY ▪ 1234567891011121314151617181920212223242526272829

 

Imieniny: Grzegorza Marii Olgierda Lucjana Dezyderego Bernardetty Teodora Teodory Łazarza

Najświętszej Maryi Panny z Lourdes

akkad. mariam napełnia radością; egip. merijam ukochana przez Boga; hebr. Mirjam pani. Ze względu na cześć wobec Matki Bożej używa się imienia Maryja; kobiety, które przyjęty Jej imię, używają formy: Maria.

Wspominamy dziś Matkę Bożą, która w 1858 r. w Lourdes osiemnaście razy objawiła się św. Bernadecie Soubirous.

Od dwunastu lat wspomnienie Matki Bożej z Lourdes jest obchodzone jako Światowy Dzień Chorego. Każdego roku Ojciec Święty przygotowuje z tej okazji specjalne orędzie. W 2004 r. zwrócił uwagę, że Maryja w Lourdes chciała ukazać swą macierzyńską miłość szczególnie cierpiącym i chorym.

W Światowym Dniu Chorego modlimy się za wszystkich chorych, aby swoje cierpienia przyjmowali w duchu miłości do Boga i ludzi. Zatrzymujemy się też przy jakże znaczących słowach Ojca Świętego z 11 lutego 2003 r.: „Drodzy chorzy, Różaniec daje chrześcijańską odpowiedź na problem cierpienia: czerpie ją z paschalnej tajemnicy Chrystusa. Ten, kto modli się na różańcu, z Maryją przebywa całą drogę życia i wiary – drogę, której nieodłączną częścią jest ludzkie cierpienie”.


Zobacz wydawnictwa Poczty Polskiej ►►►

Św. Grzegorz II, Rzymianin, papież

gr. gregórios gorliwy, czuwający

Św. Grzegorz II, Rzymianin, papież urodził się w 669 roku w Rzymie. Młodość spędził na dworze papieskim. Po święceniach diakonatu papież Konstantyn zabrał go ze sobą do Konstantynopola na rozmowy z cesarzem Justynianem II, podczas których św. Grzegorz wykazał mądrość, roztropność i stanowczość. Po śmierci Konstantyna został wybrany jego następcą. Dopiero wtedy otrzymał święcenia kapłańskie, sakrę biskupią, a następnie władzę Najwyższego Kapłana. Podczas 16 lat pontyfikatu realizował program rozszerzenia chrześcijaństwa w Niemczech, dokąd wysłał św. Bonifacego. Po najeździe Longobardów na państwo kościelne i zniszczeniu Rzymu zajął się odbudową miasta oraz spustoszonego kraju. Zmarł 11 lutego 731 roku.

Św. Benedykt z Anianu, opat

łac. benedicere dobrze komuś życzyć, dobrze o kimś mówić; benedictus taki, któremu dobrze życzono

Św. Benedykt z Anianu, opat, nazwisko rodowe Witiza urodził się w 750 r. w rodzinie wizygockiego możnowładcy w południowej Francji. Wykształcenie zdobył na frankijskim dworze Pepina Małego, dołączył z czasem do grona jego dworzan. Brał udział w italijskiej kampanii Karola Wielkiego (773); w jej trakcie o mało nie utonął, próbując ratując swego brata.

Po powrocie z kampanii opuścił dwór i wstąpił do klasztoru Saint-Seine, przyjmując imię Benedykta. Był gorliwym ascetą – przez dwa i pół roku żył tylko o chlebie i wodzie, modlił się całymi nocami, chodził boso, spał na gołej ziemi.

Powróciwszy do domu, w 779 r. założył na własnej ziemi niedaleko rzeki Aniane nową fundację. Mnisi wykonywali prace fizyczne, kopiowali manuskrypty, żyli o chlebie i wodzie przez cały rok z wyjątkiem niedziel i dni świątecznych, kiedy to do posiłku dodawali także mleko lub wino, jeśli otrzymali je jako jałmużnę. Efekty tak surowej reguły były rozczarowujące; młody opat, przekonany, że reguła św. Benedykta jest najlepszym fundamentem dla życia mniszego, postanowił wprowadzić ją w swoim opactwie. Od tego momentu zaczęło ono przeżywać rozkwit, stając się modelem i centrum reformy mniszej we Francji, zaprowadzonej przez Ludwika Pobożnego. Jednym z najważniejszych postulatów tej reformy było poddanie wszystkich klasztorów Cesarstwa Franków pod regułę św. Benedykta.

W sporze dogmatycznym, zwanym adopcjonizmem (jego twórcą i przywódcą był Feliks z Urgel; głosił on, że Jezus nie był naturalnym, a jedynie adoptowanym Synem Boga), Benedykt stanął po stronie ortodoksji, pisząc w tej sprawie listy i występując na synodzie we Frankfurcie w 794 r.

Benedykt z Anianu brał też udział w synodach w Aachen w 816 i 817 r., które wydały dekrety nakazujące powrót do surowszej dyscypliny mniszej (10 lipca 817 r.). Benedykt aktywnie włączył się aktywnie we wprowadzanie tych dekretów w życie, reformując liczne klasztory. Aby mieć go przy sobie, Ludwik Pobożny ufundował opactwo Cornelimünster, które powierzył opiece Benedykta. Ustanowił go też opiekunem wszystkich klasztorów w całym Cesarstwie.

W celu sprawniejszego przeprowadzenia reform, Benedykt opracował Capitulare monasticum, regułę opartą na benedyktyńskiej, przeznaczoną dla wszystkich mnichów Cesarstwa. Napisał także Codex regularum, kompilację wszystkich reguł mniszych, oraz Concordia regularum, pokazując związki reguły benedyktyńskiej z innymi regułami mniszymi. Jego reguły podkreślały konieczność ubóstwa i posłuszeństwa legalnie wybranemu opatowi, którym musiał być mnich. Benedykt wskazywał też na liturgiczny wymiar życia wspólnotowego, uwzględniający codzienną Mszę konwentualną i sprawowanie Liturgii Godzin. Zwracał też uwagę na nauczanie i pisanie dzieł, co stanowiło pewną przeciwwagę dla dotychczasowego ideału pracy fizycznej.

Benedykt jest uważany za odnowiciela zachodniego monastycyzmu i często jest nazywany “drugim Benedyktem z Nursji”. Zmarł 11 lutego 821 r. w Cornelimünster.

Inni patroni dnia

Św. Cedmona brata zk. († 680)
Św. Jonasza op. (†IV w.)
Św. Lucjusza bpa m. (†348)
Św. Łazarza bpa Mediolanu (†450)
Św. Paschalisa i pp. (†824)
ŚwŚw. Saturnina kpł., Ampeliusza, Feliksa, Datywa, mm. (†ok.304) Św. Seweryna op. (†507)
Św. Teodory cesarzowej († 867)

℗ NMP z Lourdes ℗ Św. Grzegorz II, Rzymianin, papież ℗ Święty Benedykt z Anianu, opat