dr Agata Rujner
Marzec 2025 – Rozważania różańcowe
Początki bywają trudne. Pierwszy krok, decyzja o zmianie, zgoda na nieznane. Zmiana rodzi opór, czasem sprzeciw. Może się pojawiać wiele trudnych uczuć. Z czym mierzyła się Maryja, gdy przyszedł do niej anioł? Zwiastowanie może nas uczyć ufności w tym, nad czym nie mamy kontroli, a także przyjęcia Bożej woli oraz odważnego zadawania pytań. Bywa, że zastanawiamy się, dlaczego coś nas spotkało, ale nie pytamy, jak rozwiązać problem. Maryjo, ucz nas wiary, gdy Boży plan przekracza nasze umysły.
Są wiadomości, które należy przekazać dalej, zanieść je w świat. Maryja niesie Jezusa do swojej krewnej. Ich rozmowa staje się wstępem do uwielbienia Boga, a uwielbienie okazją do budowania więzi. Wiara, choć jest sprawą osobistą, nie jest rzeczą prywatną. Niejako z samej swojej istoty domaga się przeżywania jej we wspólnocie. Maryjo, ucz nas rozeznawać, komu możemy zanieść Chrystusa oraz jak rozpoznawać Go w twarzach naszych bliźnich.
Obietnice Boże stają się faktem. Oto rodzi się Bóg-Człowiek! W Betlejem jest miejsce na kruchość, czułość, delikatność. Nic tam nie jest idealne. A jednak rodzi się Emmanuel, Książę Pokoju, Przedziwny Doradca, Zbawiciel. Maryjo, ucz nas owijać w pieluszki Jezusa obecnego w drugim człowieku.
Ofiarowanie Jezusa w Świątyni ma swój wymiar prawny oraz relacyjny. Symeon może być spokojny. Jego tęsknota znalazła spełnienie – zobaczył Mesjasza, zobaczył zbawienie. Nie przegapił obecności Boga. Jak często tracimy z oczu Jezusa, mimo że jesteśmy w Kościele! Maryjo, ucz nas oddawać Bogu wszystko, co dla nas najcenniejsze, ucz nas skupiać wzrok na Twoim Synu i wspieraj nas w trosce o budowanie Kościoła.
Niekiedy wydaje się, że straciliśmy Boga z horyzontu naszego życia, że nie jest obecny w naszej codzienności. Może się nam zdawać, że Go zgubiliśmy. Są jednak takie miejsca, w których zawsze można Go znaleźć – to sakramenty, słowo Boże, modlitwa. Maryjo, ucz nas wracać do Jezusa i gorliwie Go poszukiwać.
Jan chrzci wodą, a ten chrzest jest znakiem nawrócenia. Chrzciciel jest ostatnim z proroków i wskazuje bezpośrednio na Jezusa – Tego, który chrzci Duchem Świętym i ogniem. W tajemnicy własnego chrztu możemy odkrywać dziecięctwo Boże i wsłuchiwać się w głos Tego, który jest umiłowanym Synem Boga. Publiczna działalność Jezusa rozpoczyna się od chrztu janowego, nasza droga wiary także zaczyna się od chrztu. Maryjo, ucz nas, co to znaczy być dzieckiem i jak możemy naśladować Twojego Syna.
Jezus wnosi radość tam, gdzie jej brakuje. Jego obecność na weselu staje się zapowiedzią Jego oblubieńczej relacji z Kościołem. W Kanie dokonuje pierwszego cudu. Potrzeba do niego zaangażowania – Maryi, sług. Wiara jest relacją. Bóg zaprasza nas do odpowiedzi na Jego miłość, do działania, do aktywności. Maryjo, ucz nas zauważać, gdzie brakuje wina, ucz nas wypełniać słowa Jezusa.
Na co dzień słyszymy różne słowa – budujące, przytłaczające, pełne błogosławieństwa i narzekania. Bywa, że mamy ich dość. Słowa mogą nas podnieść, mogą także zadać konkretne rany. Tymczasem Jezus nie głosi „czegokolwiek”, Jego słowa nie są puste, bezkształtne. Przychodzi z Dobrą Nowiną, głosi Ewangelię! Jego słowa zmieniają serce i myślenie. Maryjo, wspieraj nas w drodze nawrócenia.
Na Górze Tabor Jezus objawia swoją chwałę. Uczniowie są świadkami sceny, której w danym momencie nie rozumieją. Tak bywa i z naszą wiarą. Mamy prawo zadawać pytania i nie znać wszystkich odpowiedzi. Blask i światło stają się prologiem do ciemności Ogrójca. W drodze duchowej miewamy momenty z Taboru i momenty z Golgoty. W obu sytuacjach nie jesteśmy sami. Maryjo, ucz nas wiary w każdym czasie i wytrwałości w czasie prób.
Sakrament ołtarza jest realnym znakiem obecności Pana. Jezus rzeczywiście jest z nami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata. Eucharystia jest darem miłości, która nie zna granic. Maryjo, pomagaj nam tęsknić za komunią z Twoim Synem i jak najczęściej przystępować do świętych tajemnic.
Jezus uczy nas, jak się zachować w obliczu największego zagrożenia, lęku i cierpienia. On idzie się modlić, by być jedno z Ojcem. Równocześnie chce bliskości z uczniami, pokazując nam, jak ważne są relacje z drugim człowiekiem. W Ogrójcu Jezus uczy nas także oddawać Ojcu to, czego najbardziej się boimy. „Duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe” (Mk 14, 38) – Maryjo, bądź dla nas nauczycielką gorliwej modlitwy.
Przemoc, pogarda, agresja – ciosy zadane Temu, który był niewinny. Jezus nie zrobił niczego złego, a właśnie On doświadcza ogromu zła i jego skutków. Mimo cierpienia pozostaje wierny. Mimo bólu nie rezygnuje z drogi zbawienia człowieka. Maryjo, ucz nas nie odwracać głowy od udręczonych.
Trudno wyobrazić sobie, jak bardzo musiały boleć Jezusa wbite w głowę ciernie. Król Chwały nie zasłużył sobie na taką koronę. A jednak w geście pogardy i kpin właśnie taką włożono Mu na głowę. Tamte ciernie były rzeczywiste, dzisiaj często mamy do czynienia z symbolicznymi – w postaci gestów, słów, komentarzy, także w internecie. Maryjo, ucz nas, jak uwielbiać Boga.
Droga krzyżowa poza przygniatającym ciężarem drzewa ma swój bolesny odcień samotności – mimo otaczającego Jezusa tłumu. Uczniowie opuszczają Mistrza. Jak często uciekamy od tego, co trudne, co wymagające? Jak często nie jesteśmy solidarni z tymi, którzy niosą krzyż? Maryjo, ucz nas szukania Twojego Syna bez względu na okoliczności życia.
„Pragnę” (J19,28) – mówi Jezus z krzyża. Maryjo, naucz nas kontemplować to słowo. Pomóż nam podnosić wzrok na krzyż i z tajemnic paschalnych czerpać siłę, pokój, zdrowie. To tajemnica zasługująca na milczenie, dzięki któremu słychać bicie naszego serca. Tymczasem serce Jezusa zostaje przebite włócznią, rodząc Kościół i sakramenty. Maryjo, chcemy być z Tobą pod krzyżem, nie uciekać, nie szukać własnych rozwiązań, nie wypowiadać niepotrzebnych słów.
Gdyby Chrystus nie zmartwychwstał, nasza wiara nie miałaby sensu. Prawda o zmartwychwstaniu Zbawiciela czasem nam powszednieje. Tymczasem to ona jest źródłem naszej nadziei, jest też poręką wszystkiego, na co czekamy. Jezus pokonał śmierć. Grób jest pusty. Pan żyje! Maryjo, ucz nas, że warto czekać na poranek zmartwychwstania.
Jezus wraca do Ojca, idzie przygotować nam miejsce, a równocześnie zapowiada swój powrót. Jak bardzo tęsknimy za Jego ponownym przyjściem? Jak gorliwie wołamy Maranathal Wstępując do nieba, Jezus wyraźnie wskazuje nam kierunek naszej drogi i cel życia. Jesteśmy powołani do świętości, do wiecznej bliskości z Panem. Co utrudnia nam pamiętanie o tym powołaniu? Maryjo, pomóż nam zbliżać się do Twojego Syna.
Czasem wpadamy w pułapkę zasługiwania na łaskę, na dobro, na błogosławieństwo. Zesłanie Ducha Świętego przypomina, że wszystko jest darem. Co więcej, Paraklet posłany przez Ojca i Syna jest z nami! Maryjo, ucz nas przyjmować łaskę i dary Ducha Świętego. Tak bardzo potrzebujemy ognia, który nas rozpali i Ducha, który nas pośle, by głosić Ewangelię wszędzie, gdzie się znajdujemy. Chcemy być „ucznia- mi-misjonarzami”.
Ponownie spoglądamy w niebo. Tym razem, by z pełną radością zmierzyć się z tajemnicą przejścia z tego, co doczesne, do tego, co wieczne. Śmierć może nas niepokoić, często wiąże się ze smutkiem, z żałobą, chorobą i bólem. Kontemplowanie tajemnicy wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny może być dla nas pocieszeniem ze względu na to, że nasze życie się zmienia, ale się nie kończy. Maryjo, pomagaj nam odkrywać najbezpieczniejszą drogę do nieba, wspieraj nas, gdy żegnamy swoich bliskich, módl się za nami w godzinę naszej śmierci.
Maryja – Królowa – jest Tą, która nieustannie wskazuje na Jezusa. Możemy się od Niej uczyć pełnej pokory i miłości służby Bogu oraz drugiemu człowiekowi. Jej serce jest otwarte na nasze potrzeby. Ono jest czułe na wszystkie ludzkie sprawy. W Jej królowaniu odbija się wierność Bogu. Maryjo, ucz nas postawy, w której nie szukamy panowania i władzy, ale bliskości i więzi.
Najświętsza Maryja Panna z Kalwarii Pacławskiej” width=”196″ height=”300″ />
