MIESIĄCE

12345678910111213141516171819202122232425262728293031

 
Imieniny: Dominika Cypriana Jana Seweryna Justyny Emiliana Cyriaka Izydora

Św. Dominik, kapłan

ac. dominicus pański, należący do Pana Boga

Św. Dominik, kapłan – Dominik Guzman urodził się około 1172 roku w Caleruega (Kastylia). Po studiach teologicznych w Palencji został kapłanem i kanonikiem katedralnym w Osma (1196). Ze swym przyjacielem biskupem Diego di Acebes udał się do Rzymu. Następnie towarzyszył mu w misji dyplomatycznej do Danii. Wysłany przez papieża Innocentego III do południowej Francji, dotkniętej herezją albigensów, zrozumiał, że do takiej pracy potrzeba misjonarzy głęboko wykształconych i żyjących w ewangelicznym ubóstwie. W tym celu założył pod Tuluzą Zakon Kaznodziejski – dominikanów, oparty na regule św. Augustyna.

Zakon, zatwierdzony w 1216 roku przez papieża Innocentego III, przyczynił się wraz z franciszkanami do odrodzenia średniowiecznego Kościoła. Dominik pracował jako wędrowny kaznodzieja we Francji, Hiszpanii, Italii. Umarł w Bolonii 6 sierpnia 1221 roku. Tam znajdują się jego relikwie. Kanonizowany w 1234 roku. Święty Dominik jest patronem zakonu dominikanów – gałęzi żeńskiej i męskiej, Bolonii, Kordoby Madrytu, Palermo.

W IKONOGRAFII św. Dominik przedstawiany jest w dominikańskim habicie. Jego atrybutami są: gwiazda sześcioramienna, infuła u stóp, lilia – czasami złota, księga, podwójny krzyż procesyjny, pastorał, pies w czarne i białe łaty trzymający pochodnię w pysku (symbol zakonu: „Domini canes” – „Pańskie psy”), różaniec.


Zobacz wydawnictwa Poczty Polskiej ►►►

Zobacz wydawnictwa Poczty Watykanu:   1 – rok 1971 ►►►   2 – rok 2016 ►►►  

Bł. Włodzimierz Laskowski, prezbiter i męczennik

słow. Włodzi- – „panuje” i -mierz, które pochodzi z dawnego -mir – „pokój”

Bł. Włodzimierz Laskowski urodził się 30 stycznia 1886 r. w Rogoźnie. Był synem Stanisława i Klementyny z domu Głowińskiej. Po ukończeniu seminarium duchownego w Poznaniu 1 marca 1914 r. przyjął święcenia kapłańskie. Był wikariuszem w Modrzu, Ostrowie Wielkopolskim i w parafii św. Marcina w Poznaniu. Pełnił też funkcję sekretarza generalnego Caritasu (od 1 stycznia 1917 roku), a także dyrektora gospodarczego w seminarium duchownym w Poznaniu (od 1923 roku).

Z dniem 1 listopada 1927 r. objął stanowisko komendarza we Lwówku, a w 1930 r. został dziekanem dekanatu lwóweckiego. Prowadził wiele prac nie tylko duszpasterskich, ale i remontowo-budowlanych.

Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany 15 marca 1940 r., po czym torturowany był w Forcie VII w Poznaniu, a następnie przewieziony do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego Dachau, gdzie otrzymał numer 11160. Ostatnim etapem jego życia okazał się obóz koncentracyjny w Mauthausen, gdzie trafił 2 sierpnia 1940 r.

8 sierpnia 1940 r. po rannym apelu lwówecki proboszcz rozpoczął pracę polegającą na noszeniu kamieni z kamieniołomu. Na pytanie obozowych dozorców, czy jest księdzem, odpowiedział twierdząco. Został wówczas zaciągnięty do pobliskiej szopy, gdzie oprawcy kopali i skakali po nim. Gdy stracił przytomność, został odniesiony przez współwięźniów do obozowego szpitala. Tam został pobity po raz kolejny, tym razem drewnianą pałką. Skatowany kapłan zmarł jeszcze tego samego dnia. Według relacji świadków konał z imieniem Jezusa na ustach.

Beatyfikowany został przez papieża św. Jana Pawła II w Warszawie 13 czerwca 1999 r. w grupie 108 polskich męczenników II wojny światowej.

Św. Cyriak (Cyriacus) męczennik rzymski

gr. przymiotnik kyriakós utworzony był od rzeczownika kýrios 'pan', służącego w Biblii często do określenia Boga. W Nowym Testamencie jest już poświadczony zwrot he kyriaké heméra 'dzień Pański', tj. niedziela. Użyty jako imię własne Kyriakós określał zapewne chłopca 'poświęconego Panu, należącego do Pana (tj. Chrystusa)', a wtórnie może też chłopca 'urodzonego w niedzielę'.

Św. Cyriak wymieniany często razem z Largiem, Smaragdem i innymi. Należy do tzw. Czternastu wspomożycieli, których kult związany jest z grozą średniowiecznych epidemii. Wzywano go w najrozmaitszych potrzebach – przeciw epilepsji, opętaniu, pokusom złego w godzinę śmierci itp. – a jego cześć rozszerzyła się niepomiernie przede wszystkim w Europie Środkowej. Syciła się ta cześć wątkami legendarnymi, które mocno oplotły tego niewątpliwie autentycznego męczennika: śmierć poniósł on pod Wiecznym Miastem, przy drodze wiodącej do Ostii, o czym świadczy starożytna Depositio martyrum oraz inne, bardziej pośrednie dokumenty, potwierdzają zaś badania archeologiczne. Wolno stąd także przypuszczać, że Cyriak był ofiarą prześladowań za Dioklecjana. Nic więcej właściwie nie wiemy. Natomiast obfity materiał legendarny zawdzięczamy przede wszystkim nierzadkiej we wczesnośredniowiecznym Rzymie tendencji wiązania z imieniem męczennika tzw. tytułu kościoła. Z czasem zapomniano, że tytuł ten określa nie męczennika i świętego, ale fundatora względnie ofiarodawcę, któremu kościół zawdzięcza swe powstanie. Cyriaka męczennika wspominano w rozmaitych dniach, jedyną jednak uzasadnioną datą jego pamiątki jest 8 sierpnia.

Inni patroni dnia

Św. Altmana bpa Passawy († 1091)
ŚwŚw. Cyriaka, Larga, Smaragda, mm. († 309)
Św. Emiliana bpa w Kizyku († IX w.)
Bł. Jana Feltona m. († 1570)
Bł. Joanny z Aza († XII w.) – matki Św. Dominika Guzman
Św. Marynusa m. († 310)
Św. Mirona bpa Krety († IV w.)
Św. Sewera kpł. († V w.)

℗ Św. Dominik, kapłan ℗ Bł. Włodzimierz Laskowski, prezbiter i męczennik ℗ Św. Cyriak (Cyriacus) męczennik rzymski